De toeschouwer ziet het zichtbare gedeelte van dit ding als een reflectie van zichzelf. Het onzichtbare, wat onder de waterspiegel ligt, blijft ongekend, onbenoemd, overgelaten aan de fantasie. De perceptie van het ding gaat door de eigen subjectiviteit, terwijl het Ding zelf ten hoogste door veronderstellingen/fantasie kan worden benaderd. Werkelijkheid is hier hoe dan ook buitengesloten.